پدر بودن فقط نان درآوردن نیست؛ رابطه ساختن است

ساعت ۹ شب بود. خسته از سر کار برگشتی. کل روز دویدی، زحمت کشیدی، تا چرخ خونه بچرخه... در رو که باز کردی، خونه انگار غریبه بود. پسرت توی اتاق، با درِ بسته و گوشی به‌دست. دخترت با مادرش بحث می‌کرد. کسی نگفت: «سلام بابا، خسته نباشی!» حتی کسی نپرسید شام خوردی یا نه. نشستی روی مبل، ساکت، بی‌رمق... یاد روزایی افتادی که با صدای قدم‌هات می‌دویدن سمتت. یاد بوسه‌های بی‌دلیل، نقاشی‌هایی که برات کشیدن، دست‌هایی که محکم دستتو می‌گرفتن. کجای مسیر گم شدین؟ چی شد که اون پسر کوچولو، اون دختر ناز، حالا این‌قدر سرد و دورن؟ سرتو بالا می‌گیری و با خودت می‌گی: «من که همه تلاشم رو کردم... همه چیز براشون فراهم کردم... پس چرا این‌جوری شد؟» و اینجا یه حقیقت بزرگ یادت می‌افته: پدر بودن، فقط نون‌آوردن نیست. رابطه ساختن است. رابطه‌ای که توش باید بلد باشی گوش بدی، بفهمی، مرز بذاری، رفیق باشی ولی سست نشی... نه با عصبانیت، نه با نادیده‌گرفتن. بلکه با مهارت، با شناخت، با آگاهی.